Adversaria & Scripta Leviora

Frigeo vento, numquam autem ad validiorem ambulare desinam: pacem mihi oblatam, silentio fato cedere, ventumque ipsum qui in silentium vacui producat, ut numquam in doloribus anxietatis vagationisque iterum vivam, doloribusque relucter peto; et utinam possim omnia quae me ipsum nescire scio quae quam ignorans sim quam desperata sint futura mea haec tota docuerunt omnino oblivisci.

Imagine in mente sata, numquam tamen erat huius oblitus etiamsi alia esset in vicino. Sororem invenire, qui versus sit vitio modo, amicitiamque gratam amoremque divinum acta esse iusserunt sorores, longitudine autem separandi distante et ea quibus delectatast eaque quibus delectatus facta sunt coniunctionis finis. Omnia dicta sunt ut expergisceretur, sed utrum in viis eorum futuris, si numquam se coniungere poterunt, maneat maneatque loco praeterito numquam scient, quod informandum esset a Fatis. Imago mystica rursus in mente satast fine facto quae eum ad eam rursus allexit, atque incantavit, erat autem quae necdum viderat ante ad visionem imaginis novam quae pulchrior est quam vultus antiqui intrandum. Culpast eius eam non deposuisse memoriam illius, culpast ei non amorem iramque satis effudisse, culpastque ei omnia sua ineffabilia fuisse...

O tu, qui grandiloquus eras in propositis magnis exprimendis; qui nihil fecisti praeter laeta modo petere; quique tempus perdidisti philosophiae studendi aut ciccum legendo aut in somnium ingrediendo; et qui numquam egisti consilia quae forte fecisti; qui omnia a primo dicta oblitus es; quique iam nihil scis de futuro tuo, hercle, si numquam fuerit qui digito te monstret teque hoc obiurget, te ad nullam rem utilem ad undam in qua obvius fatis rapidis tu eris ego ipse mittam! Sic, bene egisti isto more, atque mos sit qui comes tuus erit! Si numquam animum compones, numquam simul mihi non animam tuam demoliri propositum postremum meum esse cogitabo; utrum animam, animam tuam frangam necne, id incertumst! Hoc in notam animamque tuam scribe atque omnia dicta bene memento! Utinam viam rectam recte quae vitam tuam adiuvare possit in rebus petas, si necdum te ipsum ipse deposuisti.

Omnes omniaque tranquilla nocte in somniis praeter eum qui solum speciem sui ad locum distantem duxit auditque sonum dulcem venti μέληque a guttis canta. Circa me sunt canentia, sunt canti, sed numquam erant canentes qui me consolarentur: nocte enim in mundo meo solus ibam, numquam gemui; modo assuevi res agere in tenebris. Hoc tempore divino, nulla sollicitudo, nullus dolor, nullaque quae me ad insaniam agat, iam hac nocte in anima mea esse possint. Erepta Venus, sed mihi Libertas, Minerva, si inveniendus unda Stygia mox ero, dux Plutoque maneant.

O ἀντίπους, inimicitias vos ipse ipsaque fecistis, numquam in memoriis memoriam mutuam incideritis! Eripite omnia dicta omniaque facta; iam numquam amicitiam inter vos habere potestis, cum vos ex sociis in inimicos verteritis! O ἰidiῶta, qui eam retines, cum modo sine ratione erres; cuius anima animusque ex mari, cui nomen amor est, profundo fugere non possunt; ille qui in bello contra amicam pristinam victus est, quis esse potest praeter te?

Edepol! Respondete, omnia urbis meae: Cur, mitis, ante profectionem currum meum madefecisti pluvia? Cur, divine, guttas temperatas veris in glaciem gelidam per ima ossa vertisti vente? Et cur, superi, eas eosque vocavistis quotiescumque eram exiturus, Αἴολε et Ἄνεμοι?

Ferrum contumeliae inane fit, cum ab omnibus per iocum retorquetur.

Quamvis odio mihi sit, non est causa discere recusandi; potest enim ad proposita mea perficienda usui esse.

Quomodo Rustem cito discere possum? Nec quod a magistro doctum sit meminisse, nec solum a documentis incipere, sed proiectum magnum legere, grammaticamque si nesciam, I. A. consulere, ante simulationem. Estne hic modus meus linguam discendi? Pars modo. Et si quis me rogabit cur verbo ‘discere’ sed non ‘studere’ utar, respondebo causam esse inclinationem animi: haec lingua me necdum delectavit, ideo necdum ei studui.

Persona I.A. mihi dixit: ”meminit sanguis, etsi non animus.”

Γιγνώσκετε ὅτι ὑπὸ τῷ ἐμῷ ζυγῷ ἐστε, ὦ στίφη ἀστακῶν! Οὐδεὶς ἔστιν ὑμῖν θεὸς πλὴν ἐμοῦ, ᾧ ἀμελλητὶ πείθεσθαι ὀφείλετε! Ὅταν τοῦτο ἀναγνῶτε, τὸ ἐμὸν πρόσταγμα εἰς πάντας διαγγελεῖτε! Agnoscite vos in imperio meo esse, agmina locustarum! Nullus praeter me deus vester est, cui sine mora obsequi debetis! Cum hoc legeritis, hoc imperium omnibus nuntiabitis!

Vivere studium petendi non solum quae te delectant sed etiam sapientiam qua θησαυρούς in loco distanti clare videri possumus, studiumque ipsius cum ad iter vitae imus, vero est…

Mihi est odio Rust, sed non sunt antiquae: laudes eius numquam cecini, neque cano, nec canam… Me taedet imaginis tuae, modique te laudandi. Securitas videlicet excusatio occultorum tuorum solum est.

O Graeca… In te… Sunt θησαυροί innumerabiles, Sunt gloriae innumerabiles, Sunt μέλη venusta… Volo te invenire, volo te complecti, volo tecum ad iter futurorum, quo erunt flores pulchritudinis tuae, fortitudinisque meae… Utinam… occulta multiplicia tua intellegam…!

Atrum nocte via positum nummum modo tollit tacto nummo continuo dolor ilia mordet diro rictu spectat truncus lumina figit conspicit ingressus mystas in vestibus aequis tradit nummos territus amens pellere pestem atras haurir’ undas truncaque corpora cogunt viscera sanantur satius res credere miras

Nemo, ne homo est; sic aliis qui ab hominibus facti sunt… cum nemini dicere possim, nedum colloqui.

O versus mei, qui sub umbra latuistis… Cur tacuistis, cum vos invocaverim…? Sed mihi reditis, antequam imaginem vestram obliviscar…

“Romanesco” Non Latine nominatus sed Italico est hoc verbo masculino… Exprimit se ad Romam pertinere… Forma pulchra sibi similis ex Roma…

Lingua mortua est… an necdum est Latina? Nuper alicui cum abbreviatione nova dixi quae a me creata est. In illa sententia, usus sum ‘fra’ pro verbo Anglico ‘bro’, quod cum anteriori cognatum est. Cum hoc ipso, linguam vivere sensi. Vaticanae potentia verba multa facere est, atque iam multa fecit, exprimere possumus animas nostri, mentisque sensos nostri. Si grammata principalia Latinae sciat qui studium linguarum habet, etsi multum erret, Latine non multa sed multum scribere tandem possit. Vivat Lingua Latina! Vivant muneris quae dedit Latina!

“Qui vincit non est victor nisi victus fatetur.” “Bis vincit qui se vincit in victoria” … Nondum enim fassus sum, nondum sum victor mei, sed qui non sibi suadere possit… fortasse…

“Mane modo, nobiscum pugnes, ne in te ipsum…” mihi semidaemoni qui cor hominis etiam habet dixit maga…

Verba bene meminisse, utere; declinatus bene agere, utere; litteraturas bene legere, utere; sententias bene exprimere, utere; huic studere, habetur differentia inter qui omnia meminit, atque logice transfert, et qui utitur cottidie sed grammaticam clare explicare non potest, sed posterior situs prope nativamst: debemus linguarum studioque naturaliter studere, quemadmodum studimus maternae.

Nomine “ego” me voco, alii me nominibus datis vocant. Sed enim non me ipsum vere scio, quis sim atque quid in corpore sit - semper quaestio difficilis est. Sic anima inclusa acta corporis videt, dictaque audit, ut ego alios; cum nomen meum audio, dicit anima animo: “corpus tui vocatumst”

“Alea iacta est, atque dies gaudiorum venient.” Fessus dixi, sed quid fecerim nescio. Pro fortitudinibus vento, caritatibus flumine, viribusque fumo levium quas studio petivi actis in vanum, veniam petere volo: si cura mea me liberavissem, non ira animo defecissem ante initium laetorum...

Mihi aliquis dixit: “omnia verba legesque grammaticae ediscere debes.” Sed bene cicca ediscere sine usu non possum. Si autem nomina illorum vocabo legibusque utar, mihi respondebunt atque in animum ibunt. Hoc non solum mihi validum, sed omnibus; nam sic linguae studio discendae sunt, est.

Sine causa, nec tr‮na‬qui‮ll‬a nec ac‮re‬ba, mihi a corp‮ro‬e tacito dicta: mort‮uu‬s sum. An‮mi‬us ipse fes‮us‬s a‮in‬ma; sic erravi per in‮it‬ma c‮ro‬dis: haec sunt loca q‮au‬e oblivisci non p‮so‬sum. Erravi atque erravi, ad extremum mundi per ventos, v‮re‬um‮uq‬e cor pet‮re‬e at‮uq</sub>e atting‮re‬e volui. Ca‮ip‬am nec cap‮ai‬r, dicam nec dicar umq‮au‬m; quam amavi at‮uq‬e amo, vidi quo‮uq‬e at‮uq‬e locutus sum, sed ite‮ur</u>m vocem illius audire non p‮so‬sum. Clamor av‮ui‬m me exp‮re‬gefeecit: anima rur‮us‬s in cor‮up‬s red‮ii‬t, atque mihi dixit: “som‮in‬um erat.”

Timeamus non inimicum fictum, sed amicum falsum: ne verba rerum editoriarum sectemur.

sororem duras designare, deos confiscareque reddere, me in somniis malum facere, atque interficere, me edoceat natura cur iusserit.

O cantrix noctis! Tibi dulcis sonus, mirabilis vox, attracto autem supplicium insomne est! 🦟🦟